حضرت محمد (ص) نماد اخلاق و فضايل انساني و رحمت حق است، او به راستي همان هديه و رحمت آسمانى است که جهان و انسان از او سرچشمه دارد.

هفدهم ربيع الاول مصادف با طلوع دو نور پاک بر پهنه هستى است. دو نورى که دريچه هاى حيات ابدى را بر روى بشريت گشودند و مفهوم انسان و انسانيت را تا اوج معنا بخشيدند.

پيامبر گرامى اسلام ، حضرت محمد مصطفى (ص) کلمه طيبه اى است سرآمد تمامى موجودات و مصداق «کلمة الله الاعلى» که خليفه خداوند بر روى زمين و مظهر جميع اسماء الهى است.

بي ترديد اگر حضرت محمد متولد نمى شد حيات انسان از طراوت و شکوه معنوى و جذبه هاى قرب و وصل بى بهره بود.  بشريت نيازمند ولادت چنين شخصيتى بود تا در پرتو وجود روح بخش آن، زندگى انسان با وفا و محبت همنوا شده و به شعور و آگاهي دست يابد.

پيامبر اسلام بي هيچ شکي ، زينت بشريت و اسوه کمال و کمال جويى است که رويدادها و وقايع روزگار از درخشش آن نمى کاهد و چون درخت پرثمرى در هر شرايط و زمانى مى توان از برکات آن بهره مند شد.

ولادت حضرت محمد (ص) ، ولادت ظرف و ظرفيت وحى است و ميلاد صراط مستقيمى است که به نعمتهاى جاويد منتهى مى شود:«انک على صراط مستقيم». خداوند سبحان با خلق محمد مصطفى سرچشمه فيض ربوبى را بر روى بشريت گشود و باران رحمت واسعه انسان را دربرگفت.

وجود رسول گرامى اسلام محور حيات ابدى و سرشار از نور بينايى است. نورى که بر هر ديده بنشيند بصيرت بخشد و آراسته به وحى است و همچون خورشيد بر بلنداى آسمان به هر جانب دامن مى گسترد و چراغ اين جهان و آن جهان است.

او به راستى همان هديه و رحمت آسمانى است که جهان و انسان از ريشه هستى او سرچشمه دارد. محمد (ص) تحفه اى الهى است که در آفرينش مثل ومانندى ندارد و مظهر ليس کمثله شى است.

پيام بنيادي اسلام ، بازگشت به هدف مشترک پيامبران ، يعني توحيد و يکتا پرستي است، باوري که ايمان بدان در آموزه ‌اي مشهور از پيامبر اکرم مايه رستگاري انسان دانسته شده است: قولوا لا اله الا الله تفلحوا. در چنين تفکري همراه با اقامه «قسط» که يکي از اهداف اصلي پيامبران الهي است همه امتيازات بشري چون رنگ و نژاد و زبان و ديگر مسائل ، تنها دستمايه ‌اي براي شناخت مردمان از يکديگر دانسته شده و آنچه ملاک و ميزان برتري است، فقط «تقوا» است.

پيام رسالت آن حضرت، هر چند که نخست مي ‌بايست از ميان نزديکان و قوم خويش آغاز مي شد، از آغاز پيامي جهانشمول بود.